زمستان است

  برف تمام هستی را سفید پوش کرده و سرما وانجماد در این پهنه موج می زند . . . . . .

  طبیعت بی جان شده است !

  سکوت و سکون در همه جا حکمفرماست . . . . .

  سرها به گریبان است و دست ها در سایش هم ، شکوفه ها در انتظار شکفتن و پرستوها در

  کمین پرواز  یخ رودخانه ها ، برف درختان ، وسکوت همه در انتظار فرمانی هستند !

                                                 (   فرمان بهار  )

  طبیعت به دستور بهار جنین وار تکانی می خورد و شکوفه ها شروع به شکفتن خواهند کرد . . .

  کرم ها از پیله های زمستانی خود رها خواهند شد ، و پروانه ها جوان و شاداب

  وپرستوها نغمه خوان             بهار

  طبیعت بی جان شده برای جان گرفتن بهانه ای دارد               بهار

  ای خرم روی ، ای بهاری دل ، براستی که زمستان رفتنی است

  پرستو وار گوش به بهار بسپار واز پیله منجمد ودر خود پیچیده ات بد رای    

               (    ای کرمک  یخ زده از حصار زمستانی ات بیرون آی بهار را استقبال کن   )